Rocznice i święta

15.10.2017

200. rocznica śmierci Tadeusza Kościuszki

grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797
grafika Aleksandra Orłowskiego, Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797

15 października w Solurze, w Szwajcarii zmarł Tadeusz Kościuszko, wybitny dowódca i inżynier wojskowy, uczestnik wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, przywódca pierwszego z wielkich, polskich powstań niepodległościowych.

Swoje umiejętności zdobył w warszawskiej Szkole Rycerskiej i podczas studiów we Francji. Interesował się zwłaszcza inżynierią wojskową i konstrukcją nowoczesnych umocnień. Popierając dążenia niepodległościowe 13 kolonii brytyjskich w Ameryce Północnej wstąpił do Armii Kontynentalnej dowodzonej przez Jerzego Waszyngtona, w której zajmował się budową fortyfikacji obozów wojskowych.

W Galerii Miasteczko (G4) w tawernie prezentowana jest wielkoformatowa grafika Aleksandra Orłowskiego Zabawa wojska kościuszkowskiego w karczmie, 1797

Po powrocie do Polski popierał reformy ustrojowe i zmiany zainicjowane podczas Sejmu Wielkiego. Walczył w obronie jego zdobyczy. Został jednym z dowódców wojsk koronnych w wojnie polsko - rosyjskiej 1792 roku i zalazł się wśród pierwszych z odznaczonych orderem Virtuti Militari, ustanowionym przez Stanisława Augusta Poniatowskiego po zwycięskiej bitwie pod Zieleńcami.

Popisanie przez Rosję i Prusy w styczniu 1793 roku kolejnego, drugiego traktatu rozbiorowego skłoniło go opracowania planów powstania. Po ogłoszeniu aktu powstańczego 24 marca 1794 roku zachęcał do walki całe społeczeństwo, nie tylko szlachtę, lecz również mieszczan, chłopów a nawet kobiety. Na jego apele odpowiedzieli także Żydzi, którzy wstępowali do formacji pomocniczych oraz brali udział w walkach.

W obronie Warszawy w kwietniu 1794 roku uczestniczył ochotniczy oddział żydowskiej milicji. Z inicjatywy Berka Joselewicza i Józefa Aronowicza został utworzony Starozakonny Pułk Lekkokonnych, w którym walczyło około 500 żydowskich ochotników. Uczestniczyli między innymi w obronie podwarszawskiej Pragi w listopadzie 1794 roku.

Po upadku powstania pułk opuścił granice Polski, część ułanów wstąpiła do kawalerii Legionów Polskich we Włoszech, a następnie w walczyła w armii Księstwa Warszawskiego. Dowódca, pułkownik Berek Joselewicz, zginął w potyczce z wojskami austriackimi pod Kockiem w 1809 roku.

13.10.2017