Praca ta uznawana jest przez samą artystkę za wyjątkowo cenną w jej twórczości. Jest ściśle związana z kwestiami tożsamościowymi i narodowościowymi, konfrontuje nas z problemem przekazywania traumy Zagłady z pokolenia na pokolenie, zmuszając widza do ponownego przemyślenia okrucieństwa wojny i jej konsekwencji zarówno dla ocalałych, jak również ich potomków.

Impulsem do powstania instalacji była podróż do miejsc Zagłady w Polsce, Austrii i na Węgrzech, którą Galia Armeland odbyła jako nastolatka wraz z najbliższą rodziną i grupą ocalałych z Zagłady w 1990 roku Przyszła artystka była podekscytowana swoim pierwszym wyjazdem za granicę, jednak podróż do miejsc Zagłady okazała się dla niej bardzo trudna. Dopiero po wielu latach twórczyni zdała sobie sprawę z wpływu, jaki na nią wywarła, a impulsem do tego był kolejny pobyt w Polsce podczas stypendium we Wrocławiu w 2018 roku. Tworząc, patrzyła na Zagładę oczami dorosłej kobiety, przywołującej wspomnienia z dzieciństwa, ale również oczami ocalałej babki oraz mierzącej się z traumą Zagłady, urodzonej już po wojnie, matki.

W instalacji wykonanej z ceramiki, rysunku i tekstu artystka odtworzyła historię swojej niekonwencjonalnej "podróży na Bat Micwę" (dziewczynki w tym dniu zwykle otrzymują wiele prezentów, do których mogą należeć wycieczki, zwykle jednak nie są to wyjazdy do miejsc Zagłady). Armeland przedstawia w instalacji rodzaj ilustrowanej opowieści, z początkiem i zakończeniem, zgodnie z planem podróży opisanym w oryginalnej broszurze z początku lat 90. XX wieku. Widzowie, oglądając pracę "Bonded Hearts Club", zostają zaproszeni do zapoznania się z jej rodzinną opowieścią. To podróż kobiet z trzech pokoleń: ocalałej z Zagłady babki, jej córki – matki Galii, oraz samej artystki – wnuczki i córki. Świadomość Zagłady jest obecna w ich życiu, odcisnęła się na ich osobowości, ponieważ trauma wojny była przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Tytuł instalacji "Bonded Hearts Club" nawiązuje do klasycznego albumu Beatlesów "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" (1967). Muzyka grupy stanowi motyw przewodni podróży Galii Armeland – w tym czasie była dla nastoletniej dziewczynki rodzajem mentalnej ucieczki od przekazywanej traumy.

Praca ta była wystawiana na indywidulanej ekspozycji artystki w muzeum kibucu Bojowników Gett [Lohamei HaGeta'ot], najważniejszej (obok Yad Vashem) instytucji zajmującej się Zagładą w Izraelu. Z tej prezentacji pochodzą zdjęcia instalacji, za które dziękujemy artystce i fotografce Lenie Gomon.

 

Zakup pracy Galii Armeland został zrealizowany dzięki środkom pozyskanym przez Stowarzyszenie Żydowski Instytut Historyczny w Polsce oraz dzięki wsparciu Elizabeth Szancer, William S. Paley Foundation, Inc. oraz Yael Ungar.