Publikował krótkie komentarze, ale również cotygodniowe felietony polityczne, jak np. Politik fun der woch ("Hajnt"), Di politisze lage ("Hajnt") czy cykl reportażowy Fun Witos‘n biz Slawek’n oder: 10 jor pojliszer parlament ("Undzer Ekspres"). Bystry obserwator, inteligentny analityk, obdarzony ostrym piórem. Mówiło się, że wie wszystko o tym, co się dzieje na polskiej scenie politycznej oraz, a może przede wszystkim, za jej kulisami. Wielokrotnie wykpiwał polityków i ich postępowanie, co przysparzało mu wrogów wśród elit rządzących. Zdarzało się to zwłaszcza pod koniec lat 30. XX w., kiedy  następowało stopniowe przekształcanie się kraju w duchu autorytarnym.

Po wybuchu II wojny światowej Singer ewakuował się z Polski. W Rydze został aresztowany przez NKWD, a następnie wysłany do obozu w Workucie. Zwolniono go na mocy amnestii po podpisaniu układu Sikorski-Majski. Wyjechał wtedy do Kujbyszewa, gdzie ambasador Polski Stanisław Kot zatrudnił go w Wydziale Prasowym ambasady. Latem 1942 r. razem z Kotem opuścił terytorium ZSRS. Wraz z Armią Andersa przeszedł przez Iran. W bitwie pod Tobrukiem stracił syna Nachuma Barucha Singera.

W 1943 r. dotarł do Londynu. Został współpracownikiem Ministerstwa Informacji i Dokumentacji Rządu RP. Po 1946 r. wydawał "Tygodnik Polski". W drugiej połowie lat 40. został agentem Departamentu VII Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego o pseud. "Rex". Był m.in. osobą pośredniczącą w ustalaniu warunków powrotu do Polski Stanisława Cata-Mackiewicza.

Singer publikował w angielskich pismach "The Economist" oraz "The Observer". Jego teksty ukazywały się w prasie polskiej, m.in. "Słowie Polskim", "Dzienniku Zachodnim", "Życiu Warszawy".

W 1959 r. ukazały się nakładem wydawnictwa "Czytelnik" jego wspomnienia z okresu dzieciństwa, zatytułowane Moje Nalewki. W 1962 r. Instytut Literacki w Paryżu wydał po polsku zbiór jego przedwojennej publicystyki Od Witosa do Sławka.

Singer zmarł w Londynie 30 czerwca 1966 roku.