Bruno Schulz – prozaik, eseista, malarz, grafik, rysownik – urodził się 12 lipca 1892 roku w Drohobyczu, zmarł tamże 19 listopada 1942 roku. Pochodził ze zasymilowanej żydowskiej rodziny kupca bławatnego. W latach 1910–1911 i 1913–1914 studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej, a potem – dorywczo w czasie I wojny światowej – sztuki plastyczne w Wiedniu.
Copyrights
fot. Muzeum Historii Żydów Polskich
Zarabiał początkowo malowaniem portretów, a od 1924 roku był nauczycielem rysunku i robót ręcznych w państwowym gimnazjum w Drohobyczu. W mieście tym spędził całe życie, tylko z rzadka wyjeżdżając, m.in. do Lwowa, Warszawy, Zakopanego i Paryża. W latach 30. XX wieku zyskał renomę w polskich środowiskach literackich jako jeden z najwybitniejszych pisarzy debiutującego pokolenia.
Po wkroczeniu w 1941 roku wojsk niemieckich Schulz znalazł się w getcie. Do pewnego momentu bezpieczeństwo zapewniał mu gestapowiec Felix Landau, dla którego Schulz wykonywał liczne prace plastyczne (m.in. malowidła ścienne odnalezione w 2001 roku i wywiezione nielegalnie do muzeum Yad Vashem w Jerozolimie). Schulz został zastrzelony na ulicy przez innego funkcjonariusza gestapo.
Więcej i życiu i twórczości Brunona Schulza przeczytają Państwo w portalu Wirtualny Sztetl.