Książka nagrodzona Grand Prix RTL-Lire 2023. Poruszająca powieść o posłannictwie pamięci i rekonstruowaniu przeszłości – fascynująca w wymiarze historycznym, łamiąca serce w wymiarze ludzkim.

• Premiera książki: 29 stycznia (środa)
• Obejrzyj wideo nagrane w Archiwach Arolsen, przygotowane we współpracy z serwisem SmakKsiążki.pl

"Jeśli można zwrócić komuś choć odrobinę tego, z czego go ograbiono, nawet kiedy się nie wie, co dokładnie się zwraca, to nie wszystko jest stracone".

W Bad Arolsen historia zaśmiała się nazistom w twarz. Niemieckie miasteczko, gdzie przed wojną roiło się od mundurów SS, po wyzwoleniu stało się siedzibą Międzynarodowej Służby Poszukiwawczej. Do jej archiwów trafiły ocalone z obozów koncentracyjnych przedmioty, ostatnie ślady milionów ludzkich istnień.

Dla Irène, Francuzki, która poślubiła Niemca, praca w tym ośrodku staje się treścią życia. Siedemdziesiąt lat po wojnie, z pietyzmem uderzającym w zestawieniu z pogardą nazistowskich oprawców dla ludzkiego życia, podąża tropem na pozór bezwartościowych drobiazgów.

Rekonstruując historię Ofiar i Ocalałych, dawnych właścicieli pamiątkowych drobiazgów, Irène widzi ludzkość w jej najgorszym wydaniu, ale również w tym najbardziej szlachetnym.

Łącząc rygorystyczny research z najwyższej próby fikcją literacką, Gaëlle Nohant bada historię i przeznaczenie słynnych Archiwów Arolsen – największych na świecie archiwów poświęconych ofiarom reżimu nazistowskiego oraz Ocalonym, wpisanych na listę dziedzictwa UNESCO.

Przepełniona mądrością i współczuciem, głęboko poruszająca, piękna książka, w której trajektorie indywidualnych istnień i ich losów przecinają się ze zbiorową pamięcią Europy.

Powieść Gaëlle Nohant "Biuro skradzionych wspomnień" ukazała się w Polsce nakładem Wydawnictwa Albatros w przekładzie Joanny Prądzyńskiej.

"«Biuro skradzionych wspomnień» to hołd dla setek archiwistów i archiwistek, którzy od dekad pracują w instytucjach zajmujących się pamięcią o Zagładzie, zbierają informacje, porządkują, odkłamują, zmieniają nasze utarte przekonania, odważnie, bez troski o karierę czy własne «ego». (…) Jest to książka fabularna – a jednak przesycona ogromną troską o decorum, adekwatność budowanych postaci i relacji, przyczepności zdarzeń. Brak tu pompatyczności, sztuczności, papierowej grozy czy wzniosłości. To książka, której opowieść wychodzi od rzeczy i blisko materii codzienności się trzyma. Cieszę się, że tej powieści udało się pokazać, że można pisać fikcję o Zagładzie, nie bezczeszcząc jej faktów oraz pamięci, pokazując, jak ona pracuje, bez popadania w dydaktykę i moralizowanie. Autorce udaje się poruszająco przedstawić pozorny banał – że prawda wyzwala i stanowi jedyny fundament zrozumienia, które oprze się falom polityki historycznej, widzimisię, oportunizmu, lęku" – Karolina Sulej.