Na zaproszeniach rozsyłanych latem 1908 r. do uczestników organizatorzy pisali: Literatura jidysz osiągnęła wyższy stopień niż ktokolwiek się tego spodziewał... Sam język z każdym dniem staje się coraz bardziej wyrafinowany i bogatszy. Brakuje mu tylko jednego... nikt nie dba o niego.

Po raz pierwszy tak głośno dyskutowano o roli i przyszłości języka żydowskiego – jidysz – w ówczesnym, szybko zmieniającym się świecie. W przeciwieństwie do języka hebrajskiego, zarezerwowanego dla sfery religijnej, jidysz miał otworzyć Żydom oczy na świat kultury świeckiej.

Pisarze i intelektualiści, tacy jak Icchok Lejbusz Perec czy Szalom Asz, chcieli dotrzeć do Żydów, używając ich codziennego języka. Na konferencji wybuchł spór o pierwszeństwo między językiem jidysz a hebrajskim.

Ostatecznie zwyciężyli jidyszyści, dzięki którym jidysz zaczął być postrzegany na świecie jako język równoprawny innym.